ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...

Και η κοπέλα απάντησε: "Ε φτάνει πια"...


"Οι αναμνήσεις είναι για να μας θυμίζουν το παρελθόν και όχι για να ζούμε το παρόν. Πρέπει κάποια στιγμή να απαλλάγουμε από αυτές και να ζήσουμε..Μιλάω για ζωή και όχι για επιβίωση..Να είσαι ανοιχτός σε νέα πράγματα, σε νέες παρέες, σε νέες εμπειρίες.. Να είσαι ανοιχτός στην καρδιά και να την αφήνεις να νιώσει.."

Την κοιτούσε σαν χάνος, όχι τόσο από αυτά που του έλεγε αλλά από τον τρόπο που του τα έλεγε..Τα μάτια της έβγαζαν ένα πάθος, μια λάμψη και μια αγανάκτηση συγχρόνως..Ήταν σαν να του άναβε το πράσινο φως να προχωρήσει στην επόμενη κίνηση..

Εκείνος δεν είπε τίποτα,τι μπορούσε να πεί άλλωστε..Καταλάβαινε εδώ και καιρό αρκετά πράγματα, αλλά του ήταν δύσκολο.Και για τους δύο ήταν περίεργο και δύσκολο..Είχε περάσει καιρός που είχαν βγει από μια σχέση τόσο δυνατή που πίστευαν ότι δε θα ξεπεράσουν ποτέ.Για εκείνη είχαν περάσει χρόνια, για αυτόν κάτι μήνες..Κι όμως οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα που ένιωθαν όταν τις έφερναν στο μυαλό τους είχαν στειχιώσει μέσα τους για τα καλά.

Κάπως όμως έπρεπε να ξεφύγουν από αυτά τα δεσμά του αποτυχημένου έρωτα του παρελθόντος..Και ίσως, ΙΣΩΣ η λύση πλέον να ήταν αυτοί οι ίδιοι, o ένας για τον άλλο..

Όχι για κάτι μεγάλο και σπουδαίο, απλά για μια νέα αρχή. Μια αρχή που θα σημείωνε τη δική της εξέλιξη..

ΠΑΕΙ Ο........ Ο ........!!!!!

Ήθελα πριν φύγει το 2009 να αναρτήσω ακόμη ένα άρθρο μιας και έχω πολυυυυυύ καιρό να γράψω, αλλά το αμέλησα και έτσι δεν πρόλαβα...

Δεν πειράζει και του χρόνου εδώ θα είμαστε! Γι΄αυτό εύχομαι ΥΓΕΙΑ! Υγεία να έχουμε και όρεξη να γράφουμε..

Καλή χρονιά λοιπόν!!!

ΠΑΥΣΙΠΟΝΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ.....ΚΛΑΜΑ!

Το κλάμα με ανακουφίζει!!! Με αυτό νιώθω ότι εκτονώνομαι.. Στους δικούς μου ανθρώπους το έχω πει, όταν κλαίω να μην στεναχωριούνται αλλά να χαίρονται, να χαίρονται γιατί αυτός είναι ο τρόπος μου να τα βγάζω όλα από μέσα μου και να ηρεμώ....Δε φοβάμαι να αφήνω τα δάκρυα μου να κυλήσουν, υπάρχουν στιγμές που αυτό διαρκεί για πολύ..Τόσο που η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές με λυπάμαι και μετά με καλοπιάνω για να σταματήσω ή άλλες με μαλώνω και λέω αρκετά..
Όσο αλλόκοτο και αν ακουστεί σε κάποιον μετά από αυτό νιώθω δύναμη πολύ δύναμη και ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τα διάφορα που πιθανότατα μου συμβαίνουν ή δημιουργώ στη ζωή μου. Δε μου αρέσει όμως να κλαίω μπροστά σε άλλους (κυρίως μη κοντινά μου άτομα), σαν εγωϊστικό όν που τελικά είμαι, αυτό θα μου δημιουργούσε αμηχανία και αδυναμία..
Αυτό συμβαίνει και με τον σωματικό πόνο!!! Δεν μου αρέσει η χρήση του χημικού παυσίπονου, δε θέλω να χορηγώ στον οργανισμό μου χάπια, για να το κάνω πρέπει η κατάσταση να είναι πολύ σοβαρή και πραγματικά να μην αντέχω τον πόνο με κανένα άλλο τρόπο..Το κλάμα μετά από πολύωρο σωματικό πόνο λειτουργεί ως ανασταλτικό του πόνου..Επικεντρώνομαι σε αυτό και ύστερα κουράζομαι και κάπως έτσι μου περνάει ή νιώθω τη δύναμη να συνεχίσω να τον ανέχομαι..
Χα!Αν ήμουν κάποιος ξένος που δε με γνωρίζει και διάβαζα αυτά που γράφω θα έλεγα ότι αυτό το άτομο είναι τρελό με συμπτώματα κατάθλιψης...Αλλά επειδή με ξέρω δε με παρεξηγώ απλά αυτή τη στιγμή γράφω γράφω γιατί εδώ και ώρες πονάω συνεχόμενα από την εξαγωγή του φρονιμίτη μου, του πάνω αριστερά που υποτίθεται ότι πονάει λιγότερο από τους κάτω. .....Και αφού πέρασα τη φάση του κλάματος και της εκτόνωσης και αφού συνεχίζω να πονάω και να αρνούμαι να πάρω κανονικό παυσίπονο και αφού το στομάχι μου εδώ και ώρες με μπουκετίζει χωρίς να μπορώ να το ικανοποιήσω λόγω της μουδιασμένης και πρησμένης αρίστερής πλευράς του προσώπου μου ...Και επειδή δε μπορώ να βγω έξω, αφού δεν είμαι για να βλέπω κόσμο,γιατί ο πόνος μου βγάζει νεύρα και αφού μόλις και μετά βίας ανοιγοκλείνω το στόμα μου για να μιλήσω με κάποιον.. Και αφού κουράστηκα από τις άσκοπες σβούρες μέσα σε όλο το σπίτι και από την απομόνωση στο δωμάτιο ακούγοντάς μουσική και αφού κοιτάω το ρολόϊ και με πιάνει απελπισία που διανύω την 9η συνεχόμενη ώρα ανοχής πόνου και βαρεμάρας( από τις σπάνιες φορές που όχι μόνο λέω αλλά φωνάζω ΝΑΙ ΒΑΡΕΘΗΚΑ)...Και μετά από τόσα αφού (που διαβάζοντάς τα, εκνεύρισαν και εμένα ως αναγνώστη) καταλήγω στο ότι αυτή τη στιγμή απλά γράφω γιατί δε μου έχει μείνει τίποτα άλλο να κάνω για να με γεμίσω με λίγο όρεξη και ενδιαφέρον και να με αποσπάσω από τον πόνο. Είναι σαν να έχει χτυπήσει τις ορμόνες μου και να με έχει καταβάλει κυκλοθυμία συναισθημάτων..
......Και μέσα στις διάφορες σκέψεις που όλη μέρα περνούν από το μυαλό μου αναρωτιέμαι τι χειρότερο πόνο αντέχουν αυτοί με τις πιο δύσκολες περιπτώσεις φρονιμίτη, για να μην το παω παραπέρα σε άλλες αρρώστιες. Στη προηγούμενη εξαγωγή από ότι καταλαβαίνω τώρα τη γλίτωσα όχι απλά καλά, αλλά περίφημα, αυτή τη φορά όμως συμπονώ και νιώθω όλους τους φρονιμιτοπαθόντες!
......Θέλω να περάσει αυτή η μέρα...Να πέσω στο κρεβάτι, να με πάρει ο ύπνος και το πρωί να ξυπνήσω με λιγότερο πόνο και μούδιασμα και επιτέλους να φάωωωωωωωω ένα υπέροχο πρωϊνό..Θέλω να σκέφτομαι αισιόδοξα ότι όλα αυτά θα συμβούν αύριο!!

ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ!?

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί σχεδόν για τα πάντα. Αρκεί να ξεπεράσουμε το φόβο, το άγχος και τόσα άλλα ανθρώπινα συναισθήματα που μας κρατούν πίσω. Ό,τιδήποτε φαντάζει στο νου μας ακατόρθωτο γίνεται να επιτευχθεί. Είναι λίγα τα πράγματα που δε θα μπορούσαμε ποτέ να κάνουμε ή να αλλάξουμε.
Δεν είναι βέβαια όσο απλό ακούγεται. Υπάρχουν κάποια στάδια που είναι πολύ σημαντικά` αυτό της θέλησης και το άλλο της προσπάθειας. Η θέληση είναι η αφετηρία, αν δεν υπάρχει αυτή δε μπορούμε να ξεκινήσουμε τίποτα. Η προσπάθεια είναι ολόκληρη η διαδρομή μέσα από την οποία σιγά- σιγά ξεπερνούμε τα διάφορα εμπόδια.
Βέβαια υπάρχει και ένας αστάθμητος παράγοντας, η ψυχολογία. Κάποιες στιγμές λειτουργεί ανασταλτικά και άλλες αντιστρόφως. Εξαρτάται από το πώς τη χτίζουμε κάθε φορά. Για να μη ξεφύγω από την αρχική μου σκέψη, αυτό που πιστεύω είναι ότι ο άνθρωπος δε γνωρίζει όλες τις δυνατότητες που έχει και δε θα τις μάθει πιθανότατα ποτέ αν κάποιες φορές δεν αναγκαστεί να φτάσει στα όρια του. Φυσικά, υπάρχουν και κατηγορίες ανθρώπων που ποτέ δε θα φτάσουν στα όριά τους ή αν τύχει και τα ξεπεράσουν δε θα αντέξουν.
Πάντως αξίζει η προσπάθεια να υπερνικήσουμε τα διάφορα αρνητικά συναισθήματα που μας κρατούν στάσιμους ή ακόμη χειρότερα μας έλκουν προς τα πίσω. Ανεξάρτητα από το αν φτάσουμε ή όχι στο επιθυμητό αποτέλεσμα, τουλάχιστον έχουμε κάνει σίγουρα ένα βήμα προστά.

ΣΚΙΑ!!!

Μπορεί να φυσούσε αρκετά, αλλά είχε τόσο ωραίο ήλιο που έκανε τη μέρα ιδανική για βόλτα.
...Σήκωσε το πόδι και το κατέβασε γρήγορα και με μια δόση δύναμης..
-Τι κάνεις; τη ρώτησε.
-Μόλις σε πάτησα.
-Τί; ξαναρωτάει.
-Μόλις σε πάτησα. Μόλις πάτησα τη σκιά σου.
Ο ήλιος ζωγράφιζε τις σκιές τους στο πεζοδρόμιο καθώς περπατούσαν..
-Γιατί; αναρωτήθηκε.
-Έτσι. Μπορώ να της κάνω ό, τι θέλω άφοβα. Δε θα πονέσει, ούτε θα αντιδράσει. Αν θέλω μπορώ να σκύψω και να τη φιλήσω.
.....Του φάνηκε χαζό!......
-Μα και εγώ;
-Εσύ τι;
-Είμαι εδώ! Με έχεις δίπλα σου.
-Ναι, αλλά αν φιλήσω εσένα υπάρχει κίνδυνος να θέλω να γίνεις δικός μου ή να θέλεις να με κάνεις δική σου. Ενώ, η σκιά σου μου δίνει ελευθερία. Μπορώ να της δώσω ό,τι θέλω χωρίς να με δεσμεύσει, χωρίς να επιδιώξει να με αλλάξει. Επίσης, δε μπορώ να την κάνω κτήμα μου, γιατί δε μπορώ να την πίασω, είναι άυλη.
-Ναι, αλλά η ίδια δε μπορεί να σου προσφέρει τίποτα.
-Μου προσφέρει τη χαρά του να δίνω χωρίς να περιμένω να πάρω! Αυτό το μοναδικό αίσθημα της ανιδιοτέλειας.
....Δεν ήταν σίγουρος ότι καταλάβαινε και πολλά από αυτά που του έλεγε...Ήταν βέβαιη ότι δεν καταλάβαινε για τί του μιλούσε (!!!) για αυτό και δε συνέχισε.

..."ΔΩΡΑ"...

Το να κρατήσεις ένα δώρο που σου προσφέρουν δε σημαίνει ότι το δέχεσαι.. Εννοώ ότι όταν δέχεσαι ένα δώρο το νιώθεις, χαίρεσαι αυτή την κίνηση, το επεξεργάζεσαι, το αξιοποιείς!!!και κάθε φορά που το βλέπεις φέρνεις στο νου σου το συγκεκριμένο άτομο και χαμογελάς.

Υπάρχουν άνθρωποι που τρελαίνονται για δώρα ανεξάρτητα από το ποιός τους τα δίνει.. Εμένα δε με συγκινούν.. Αυτό που θα με κολλήσει είναι η κίνηση και πραγματικά μόνο αυτή, το δώρο ως δώρο δε θα μου κινήσει την περιέργεια, θα χρειαστεί να περάσουν αρκετά λεπτά μέχρι να μου φύγει ο ενθουσιασμός της χειρονομίας και έπειτα να το ανοίξω.

Για πρώτη φορά μου έκαναν δώρο και ένιωσα τόσα ανάμεικτα αρνητικά συναισθήματα. Ξάφνιασμα, θλίψη, νεύρα, γενικότερα κάπως περίεργα που δε μπόρω να προσδιορίσω ακριβώς με λέξεις. Κυρίως όμως ξάφνιασμα. Δεν το ήθελα. Πώς να θές να κρατήσεις αυτό που σου προσφέρει κάποιος που δε γνωρίζεις, επίσημα τουλάχιστον, γιατί ανεπίσημα μπορεί να σου έχουν αναφέρει για αυτόν τον άνθρωπο ή να έχει ακούσει για εσένα αρκετά, τόσα που να τον κάνουν να σε συμπαθεί. Σκεφτόμουν ότι δεν ήθελα να το κρατήσω, δε μπορούσα, το σκεφτόμουν και κάπως μου καθόταν όλο το σκηνικό. Κυριάρχησε ο ευγενικός μου εαυτός, δεν το επέστρεψα μόνο και μόνο για να μην προσβάλλω αυτό το άτομο γιατί περιέργως ως ένα σήμειο το συμπαθώ και εγώ και δεν εννοώ ερωτικά, δεν έχει να κάνει ούτε στο ελάχιστο με το ερωτικό στοιχείο, ήταν απλά μια κίνηση συμπάθειας από ένα άτομο του ίδιου φύλου...αλλά όχι φίλου ούτε καν γνωστού...γνωστό μόνο ακουστά!
...Ήταν ένα περίεργο βράδυ με πολλές σκέψεις και απορίες, προσπαθώντας κυρίως να διώξω τις εγωϊστικές μου σκέψεις για τον αν έκανα κάλα που το κράτησα. Το κράτησα λοιπόν, αυτό όμως δε σημαίνει ότι το δέχτηκα, είναι ένα δώρο που απλά θα μείνει άθικτο στο κουτί του και ξεχασμένο σε κάποια γωνιά.

Βέβαια η σχέση μου με το να προσφέρω δώρα είναι εντελώς διαφορετική. Είναι ωραίο να αγοράζεις κάτι έτσι στο άκυρο επειδή το είδες και σου θύμισε κάποιον. Είναι μια ολόκληρη διαδικασία που σε γεμίζει απίστευτα. Η ανυπομονησία μέχρι να το δώσεις, η χαρά της στιγμής που απλώνεις το χέρι και το δίνεις με όλη σου την καρδιά και αγάπη. Είναι μια όμορφη κίνηση ανιδιοτέλειας!

Ελπίζω τα δώρα που δεχτήκατε ή δώσατε να πρόσφεραν μόνο χαρά!!!!!

ΑΝΟΙΞΗ: ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΑΝΕΙ Η ΑΛΛΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

Έτσι είναι!!!Κάποιοι με τον ερχομό της άνοιξης έχουν να αντιμετωπίσουν την αλλεργία που τους πιάνει από το πράσινο το οποίο σιγά σιγά αρχίζει και πάλι να φουντώνει, και άλλοι έρχονται αντιμέτωποι με τη μελαγχολία που συχνά πυκνά φουντώνει και αυτή. Κάποιοι άτυχοι βέβαια πιθανότατα να τα παθαίνουν και τα δύο..
Και μια άλλη κατηγορία είναι αυτοί που έχουν αλλεργία στη μελαγχολία..Οι λεγόμενοι έτσι όπως το σκέφτομαι τώρα ή αναίσθητοι ή ευτυχείς.Γιατί για να μην μελαγχολεί ένας άνθρωπος ή πολύ ζαμαν φου είναι ή τόσο γεμάτος στη συγκεκριμένη φάση της ζωής του και ευτυχισμένος που δε χρειάζεται να αναπολεί για να μελαγχολεί ή πάλι να τρέχει όλη μέρα με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει ούτε να σκεφτεί.
Πάντως η μελαγχολία είναι ένα συναίσθημα που αγγίζει κάθε ηλικία. Είναι και αυτή μέσα στο παιχνίδι, δε γίνεται να είμαστε συνεχώς με το χαμόγελο!!! Αρκεί φυσικά τις περισσότερες φορές να καταλήγει αποδοτικά και όχι καταστροφικά.
Άλλες φορές θέλεις να την περνάς μόνος σου, άλλες να τη μοιράζεσαι και άλλες δεν τη θέλεις καθόλου, απλά την ανέχεσαι περιμένοντας υπομονετικά να περάσει.
Αυτό που παρατηρώ στον εαυτό μου είναι ότι όσο μεγαλώνω η συχνότητα που μελαγχολώ είναι όλο και πιο μεγάλη.Λογικό ίσως αφού οι αναμνήσεις όλο και πληθαίνουν. Φταίει ίσως και η συνειδητοποίηση ότι κάποια πράγματα θα μείνουν μόνο παρελθόν και δε θα τα ξαναζήσεις..Αυτό φυσικά δεν είναι αρνητικό (αφού θα ζήσεις νέες εμπειρίες),δεν παύει όμως να είναι μελαγχολικό.
Ας ελπίσουμε ότι με τον ερχομό του καλοκαιριού παρέα με την αλλεργία θα περάσει και η μελαγχολία!!!